…en dan wordt je op een dag wakker, hmmm je voelt je niet zo lekker, misschien zelfs een beetje bedrukt….daar lig je dan… na al die jaren cursussen…mediteren, Reiki, mindfulness, yoga…

Misschien heb je inmiddels wel je eigen coachingspraktijk… want natuurlijk wil je ook anderen graag helpen om gelukkiger te zijn…

En toch… ergens blijft er wat knagen…dat wat je geleerd hebt is misschien inmiddels een maniertje aan het worden…. En met de uitspraak `Het is wat het is´, blijf je daarmee lekker dicht in je comfortzone…

Want hoe spannend is het, en hoeveel moed is er voor nodig, om onder ogen te gaan zien dat dit toch niet echt is wat je dacht dat het zou zijn….

Een van de valkuilen van het zoeken naar ´verlichting´, is zelfbedrog. Bij het bewandelen van het spirituele pad is zelfbedrog een voortdurend probleem. Je wordt spiritueel materialistisch op het moment dat je denkt alle kwesties in je leven wel verwerkt te hebben en je denkt dat je jezelf zo vrijgemaakt hebt –dat je daarom nu anderen moet gaan helpen hun leven te transformeren.

We gaan dan soms zelfs denken dat we heel serieus en ernstig moeten zijn. Of juist altijd Happy, Licht en Compassievol:-)
Het maakt dat we ook kunnen gaan streven of vergelijken:  hoe meer ik mijn geest train, des te succesvoller zal ik zijn – en dat is een nogal beperkte benadering. Deze manier van denken die altijd op de toekomst gericht is, is typisch voor het ego: ‘Ik zou die en die resultaten willen zien. Ik heb een ideale theorie of droom die ik in de praktijk zou willen brengen.’
We hebben de neiging om in de toekomst te leven, waarbij onze kijk op het leven gekleurd is doordat we verwachten een ideaal doel te kunnen verwezenlijken. Door deze verwachting missen we de precisie, openheid en intelligentie van het heden. We worden geboeid, verblind en overweldigd door ons eigen geïdealiseerde doel.

 

Misschien kan je jezelf die vraag eens stellen, wat is die spiritualiteit van mij nu eigenlijk?

Is het een manier om mezelf van verdedigingsmechanismes te voorzien? Een verzameling van mooie ervaringen, mooie wijsheden die mij tot troost kunnen zijn in zware tijden?

Hoe zit het met mijn woede, mijn angsten? Het echte leven is lang niet altijd mooi. Vaak ruw, rauw en pijnlijk. Durf ik op mijn eigen benen te gaan staan en alles wat op mijn pad komt in de ogen te kijken, of wil ik dat er iemand is, God, de kosmos, engelen, die voor mij zorgt?

 

Zinvol werk

Er is maar één taak. Ga door het leven als een kind dat zich blijft verwonderen over alles. Doe gewoon je werk en mediteer in stilte. Ontvang de wereld om je heen en al de anderen die je erin tegenkomt. Zij hebben hun weg, jij de jouwe. De oefening is om dat met zo weinig mogelijk oordeel te doen. De eenvoud en de schoonheid in het alledaagse te zien. Doe werk wat je ligt, en ja, dat kan een coachingspraktijk zijn, en ja, dat kan betekenen dat je het roer omgooit, maar onderzoek dan ook eens vanuit welke verwachtingen je dat gaan doen, met andere woorden : wat denk je, wat wil je dat het je moet gaan opleveren?.
Het doet er niet toe of je de zorg voor kinderen of voor je ouders op je neemt, of dat je manager bent van een grote bank, of dat je zonder werk bent, of dat je met een burnout op de bank ligt, of dat je nieuwsbrief inmiddels door 500 mensen gelezen wordt…

Het gaat erom of je met een open hart en mededogen door het leven wandelt, open voor het onbekende, open voor wie of wat er maar op je pad komt. Ook als dat verdriet, stress, angst of haat is. Want juist hierin kan en mag je liefde aan jezelf geven en vol mededogen aanwezig blijven.