Vertel je graag verhalen over wat je doet, wat je wilt, wat je niet wilt, wie je bent, verhalen over wat je nog zou willen, of hoe je in elkaar steekt? Of over hoe de wereld eruit zou moeten zien? Verhalen vertellen is een van de mooie aspecten van mens zijn, het kan leerzaam zijn, je wilt je verhaal laten horen, jouw verhalen willen ook gehoord worden, we luisteren graag naar andermans verhalen. Je kunt ermee verleiden, bemoedigen, troosten, getroost worden, herkenning ontdekken, herinneren, helen, maar ook kun je jezelf en anderen ermee bang maken. Verhalen zijn het middel waarmee mensen eindeloze aspecten van het zijn tot uitdrukking brengen. Er bestaan verhalen over mensen, over dieren, over dingen, dingen die alleen maar in je dromen en je fantasie bestaan, over dingen die je kunt verzinnen, verhalen over de geschiedenis, over je verleden, over de toekomst. Dan zijn er nog verhalen over emoties over woede, boosheid, onrecht of hoe boos je wel op je moeder of je collega was… En er zijn verhalen in je hoofd, over omstandigheden, over te weinig, over te veel, over hoe het beter gekund had, over hoe je het de volgende keer anders wilt gaan doen. Over hoe anderen het beter of anders hadden moeten doen. En je gelooft dan vaak dat als het maar anders was gegaan, je je daardoor beter had gevoeld.

Verhalen over successen en mislukkingen. Zijn al deze verhalen waar? Ja en nee. Ja, omdat ze verslag doen van een ervaring, en nee, omdat ze niet het hele verhaal vertellen. Wat ze vertegenwoordigen is slechts een aspect van het geheel, ze zijn niet het geheel.
Wat je ook over jezelf of over anderen vertelt, het blijft een verhaal. Dat mooi kan zijn, of naar, of ongelofelijk, “ nee, dit is niet waar”. Het kan als verhaal, als neerslag van jouw ervaring, relatief waar zijn, maar het is niet de hoogste waarheid. Want verhalen verschijnen, ze veranderen en verdwijnen weer. Alles op deze planeet is aan verandering onderhevig. Dit geldt voor voorwerpen, gevoelens gezondheid,  gedachten,  kortom alle omstandigheden veranderen, dit noemen we de wet van verandering. Verandering van moment tot moment, dag na dag, wanneer je je aan die veranderende omstandigheden kunt overgeven in plaats van je ertegen te verzetten, zijn onaangename gevoelens simpelweg onaangename gevoelens. Ze hebben geen andere betekenis dan dat het onaangename gevoelens zijn. En vanuit die erkenning kun je ze ondergaan zoals je de regen of de zonneschijn ondergaat, de zon hoeft ook niet altijd te schijnen. Je kunt in minder dan een oogwenk ophouden met je verhaal. Probeer hier en nu eens op te houden met je verhaal, niet later, als het verhaal beter of slechter wordt, maar nu, op dit moment. Vaak merk je dan dat je op weerstand stuit, weerstand die wordt gevoed door de hoop dat jouw verhaal je datgene waar je zo naar verlangt zal opleveren. De hoop dat als je maar verandert dat je dan zult krijgen wat je wilt.

Wie ben je zonder je verhaal?

Je zou jezelf de vraag eens kunnen stellen: Wie ben ik dan zonder mijn verhaal? Een vraag zou bijvoorbeeld kunnen luiden: “Wat is er gaande? Wat denk ik nu? Wat voel ik? Wat geloof ik? Is dat werkelijk zo? Is het waar? Door je open houding zie je dat het verhaal altijd uit alleen maar gedachten is opgebouwd. De gedachten kunnen heel sterk zijn en het verhaal kan relatief gezien helemaal waar zijn toch blijft het een verhaal dat uit gedachten is opgebouwd. De waarheid over wie je bent gaat dieper dan die gedachten: ze gaat er aan vooraf, komt er na en is er gelukkig ook tijdens die gedachten. Door jezelf vragen te stellen zet je vraagtekens bij de basisveronderstelling dat je ‘iemand bent’. Ja, hoor ik je denken ik ben toch iemand, ja dat klopt maar meestal wordt ‘ik ben’ gevolgd door: wat ik wil, wat ik moet, wat ik heb, wat ik niet heb, wat ik zou moeten hebben enzovoort. Hiermee wil ik niet zeggen dat je vanaf nu geen verhalen meer moet vertellen, of ze gaat verdringen, maar zie het als een uitnodiging ze eens te onderzoeken. Het enige moment waarop we lijden, is als we een gedachte geloven die in strijd is met dat wat is, probeer maar eens een hond te laten miauwen, of de zon te laten schijnen als het regent. Je kan het blijven proberen, maar willen dat de realiteit anders is, is hopeloos. Dan blijf je je hele leven proberen een hond te laten miauwen.

Vriendschap sluiten met dat wat is. Je vindt trouwens ook geen rust als je je eigen verhaal verdringt want dan werkt het verhaal door maar dan onbewust. Wanneer je bereid bent lijden, angst, depressie of verlangen niet het etiket slecht of verkeerd op te plakken, dan kun je je verhaal simpelweg onder ogen zien.

Experimenteer, onderzoek maar eens bij alles wat je denkt te zijn, of het aan verandering onderhevig is. En als het antwoord daarop ja is, kijk dan eens eerlijk naar wat er overblijft. Wat verandert er niet ondanks de veranderingen in je lichaam? Wat verandert er niet ondanks veranderingen in je omstandigheden? Wat verandert er niet wanneer je emoties veranderen? Wees eerlijk en neem geen genoegen met een oppervlakkige waarheid, wees volkomen eerlijk, totdat je weet dat je jezelf onveranderlijk aanwezig bent.